Niels goes USA

Week 20: “My bags are packed, I’m ready to go”

May 20, 2009 // 2 Comments

Tags: Check, Mesa, Vliegen, Wing
Posted in: Nederland, VS, Vliegen

Zoals John Denver het ooit verwoordde: “het zit er op!” Maandag moest ik nog even een extra beurtje vliegen voor het zelfvertrouwen en dinsdag mocht ik me opnieuw melden voor mijn check. Er ligt wel een hoop druk op zo’n laatste check, het “naar huis” gevoel begint toch wel echt te knagen. Even kort briefen en we gingen vliegen. Na iets minder dan twee uur stonden we weer op de grond en boven in de school kreeg ik het verlossende antwoord: PASS!

Wat een heerlijk gevoel, de laatste berg papierwerk regelen. Alle benodigde stempels en handtekeningen halen en natuurlijk bellen met NorthWest Airlines. Ik kon mijn tocket verschuiven naar de volgende dag en zo zit ik nu dus op Phoenix Sky Harbour te wachten op mijn vlucht richting Memphis. Ik heb dus nu mooi even de tijd om mijn weblog bij te werken voordat ik ga vliegen. Vanaf Memphis ga ik rechtstreeks naar Schiphol en ik zou donderdag rond 11:00 uur in de ochtend aan moeten komen, weer terug in Nederland. Ik heb echt enorm veel zin om terug te gaan.

Nog even terug, want bij het behalen van mijn eindcheck heb ik officieel mijn CPL binnen en daar hoort natuurlijk de “Wing” bij. Mijn naamplaat gaat van mijn uniform jasje af en maakt plaats voor een prachtige glanzende Wing. Nadeel in Phoenix is wel dat je bij de ceremonie met stropdas en jasje aan tussen de kisten staat waar de temperatuur toch al snel een graadje of 40 is. Dit mag de pret natuurlijk niet drukken en in het bijzijn van een aantal klasgenoten kreeg ik de wing op mijn jasje gespeld.

Tot zover het nieuws uit Mesa. Het avontuur zit er bijna op, nog iets minder dan twee uur en ik ben weg uit de woestijn en verlost van de hitte. Het was echt een hele leuke tijd hier en we hebben enorm veel leuke dingen gedaan. Van Las Vegas tot de Grand Canyon en van een solovlucht naar Lake Havasu tot de vele uurtjes studeren aan het zwembad. Ik wens mijn klasgenoten enorm veel succes met de laatste dagen en ik weet ook zeker dat zei hun wing binnen een hele korte tijd gaan halen: “succes!”

Ik denk dat ik mijn weblog wel door ga zetten in Nederland, echter ben ik nu eerst een weekje of 6 vrij. Het volgende bericht zou dus even op zich kunnen laten wachten. Bedankt voor alle opbeurende berichtjes die jullie hebben geschreven, het is echt super goed om te horen dat mensen met je meeleven.

Howdy en tot over een paar dagen,

Niels

Week 19: Wat een week….

May 16, 2009 // 3 Comments

Tags: Check, Mesa, Ontspannen, Vliegen
Posted in: Ontspannen, VS, Vliegen

Weer een berichtje uit Mesa. Er is enorm veel gebeurd de afgelopen week. Het begon maandag met mijn D-29 check. Na mijn mondelinge examen gehaald te hebben ging ik met de kist op weg naar de “runup area” om de motor te testen. Dit is standaard voor iedere vlucht. Echter dit keer bleek één van de bougies-sets (een vliegtuig heeft dubbele bougies) aan vervanging toe te zijn en dus konden we niet vliegen op deze kist. Een uurtje later was er een tweede kist beschikbaar en na ingestapt te zijn bleek de ventilator niet te werken. Dit is niet echt fijn als de temperatuur in de cockpit al opgelopen is naar 38 graden. Dus ook met deze kist gingen we niet vliegen, we hebben dus de check maar gecancelled voor maandag.

Dinsdag mocht ik het wederom “oplijnen”. Dit keer gingen we echter wel vliegen en na een lange vlucht van bijna twee uur stond ik weer op de grond. Het gevoel was slecht en ik dacht dat ik de check niet gehaald zou hebben, het tegendeel bleek echter waar! Boven kreeg ik de uitslag te horen, wel een paar foutjes maar toch PASS! De blijheid was van korte duur want aan het eind van de week stond de volgende check weer op het programma.

Woensdag en donderdag stonden drie vluchtjes op het programma om weer op zicht te vliegen, het CPL examen is weer volledig op zicht vliegen. Vrijdag was het examen en om 06:00 in de ochtend had ik mijn mondeling. Dit ging goed en vervolgens op weg naar de kist. Na twee uur vliegen waren we weer terug op het veld en kon ik wachten op de uitslag. Het gevoel was beter dan bij mijn D-29, het resultaat helaas niet. De examinator vond dat ik redelijk goed had gevlogen alleen een paar verkeerde keuzes had gemaakt en dat was voor een CPL check niet acceptabel, FAIL dus.

Zo dicht bij en dan nog op mijn bek gaan op de laatste check. Het weekend wordt dus even gebruikt om uit te huilen, te relaxen en uit te rusten. Maandag moet ik een extra beurtje vliegen en waarschijnlijk dinsdag de re-check. Hopelijk gaat daar alles wel goed.

We gaan dus nog maar even genieten van de zon, temperatuur is hier constant 38 graden en ik heb dus even tijd om goed bruin terug te komen in Nederland.

Groeten Niels

Week 17: “Navigatie klaar!”

May 4, 2009 // 2 Comments

Tags: Mesa, Vliegen, VS
Posted in: VS, Vliegen

Vrienden er is weer een week voorbij, en weer was het een drukke week. Deze week was het echt een drama met vliegtuigen. Alles leek stuk te gaan, er zijn zelfs dagen geweest dat slechts 1 van de 8 vliegtuigen in de lucht was. Dit helpt natuurlijk niet als je een beetje wil opschieten en veel beurtjes wil vliegen. Uiteindelijk heb ik toch maar één keer hoeven cancellen en heb er nog twee extra beurtjes tussen gekregen, heb 6 missies kunnen doen. Uiteindelijk dus wel weer tevreden met het aantal vluchtjes.

Deze week had ik mijn laatste IFR – navigatie vluchten. Deze waren heel erg leuk om te doen, je vliegt namelijk op de “airways”, de grote jongens vliegen hier ook en die kom je ook regelmatig tegen als je in de buurt van drukke vliegvelden komt zoals Phoenix en Tucson. Het is toch wel gaaf om over de radio te horen tegen een737 van Southwest Airlines: “Southwest 452, traffic at your 11 o’clock 5 miles a Piper Arrow at 5000 feet” en dan de reactie terug “Arrow in sight, southwest 452″ (wij zijn dus de Piper Arrow). Een moment later schiet een grote Boeing een paar honderd voet over je heen, het voelt net alsof je er een beetje bij hoort, bij de grote luchtvaart!

Zoals ik al zei, het navigeren zit erop. Nu staat de examen training te wachten, 4 beurtjes om alles even bij te schaven. Daarna is het tijd voor de module evaluatie. Je gaat met jij eigen instructeur een soort pre-check vliegen en als hij denkt dat je er klaar voor bent mag je aan het laatste beurtje beginnen, de D-29. Als alles mee zit heb ik de eindcheck eind deze week, mocht ik deze halen heb ik alleen de 4 CPL beurtjes nog voor me. Het einde komt nu toch serieus in zicht, de kans is aanwezig dat ik voor mijn verjaardag thuis ben (20 mei) . Laten we niet op de zaken vooruit lopen, eerst moet er nog een check worden gehaald.

Laatste update van het plaatselijke weer hier, er staan voor het eerst 40-ers op de voorspellingen. Donderdag gaat het 41 graden worden, gelukkig is bekend gemaakt dat de das niet meer om hoeft, maar of dat echt heel veel gaat helpen…

groeten Niels

Week 16: “100 uur, nachtsolo en Yuma”

April 23, 2009 // 2 Comments

Tags: 100 uur, Mesa, solo, Vliegen, VS, Yuma
Posted in: VS, Vliegen

Beste vrienden van mijn weblog, weer even nieuws uit Mesa. Ik weet niet of jullie het weer hier een beetje in de gaten houden, maar bij deze een kleine update: maandag 36 graden, dinsdag 37 graden, woensdag 36 graden etc etc etc. Kortom het is hier dus warm, zeg maar gerust heet! Deze heb ik mijn nacht-solo gedaan, dit was mijn allerlaatste solo zijn tijdens de opleiding. Bij deze solo is het de bedoeling dat ik 5 landingen maak in het donker (goh, vandaar nacht ). Hierover later meer.

Deze week heb ik één van de eerste mijlpalen in mijn (nogal korte) carriére bereikt, de eerste 100 vlieguren zijn binnen. Pensioen ligt zo tussen de 15000 en 20000 vlieguren, dus we kunnen nog wel even. Maar toch voelt het wel raar, 4 maanden geleden weggegaan uit Nederland zonder ook maar één vlieguur en nu staan er al meer dan 100. Hoog tijd om naar huis te gaan zou je zo zeggen….en dat vind ik eigenlijk ook wel.

De nacht-solo was echt gaaf. Eerste ging ik 2 uur vliegen met mijn instructeur om allerlei nood-procedures te oefenen en om nog even goed landingen in het donker te oefenen. Na deze twee uur kon de administratie beginnen. Er moeten nogal wat handtekeningen worden gezet voor je hier in Amerika als Hollander alleen de lucht in mag. Uiteindelijk was het dan zover, om 23:15 locale tijd steeg ik op voor mijn 5 landingen. Het gevoel was echt weer super, heerlijk rustig in het vliegtuig en uitzicht op een stad van meer dan 4 miljoen inwoners! De landingen waren rustig en na iets meer dan een uur kon ik de kist weer parkeren. Dat was hem dan, de allerlaatste solo van de opleiding.

Vrijdag ga ik mijn eerste navigatiemissie doen en dit worden ook meteen missies. Als alles doorgaat ga ik twee beurtjes vliegen vrijdag en wordt het een retourtje naar Yuma. Yuma ligt 20 kilometer van de Mexicaanse grens, vandaar ook de vetgedrukte waarschuwing om niet de grens over te gaan. Mexico in zal niet zo’n probleem worden, maar om als Hollander met een vliegtuigje vanuit Mexico de VS binnen te vliegen zou wel eens problemen kunnen gaan opleveren. Het zou zomaar kunnen dat je binnen een paar minuten twee F-16 naast je hebt hangen, laten we dat dus maar niet doen!  Helaas is er geen tijd om de omgeving te verkennen maar het is wel weer een prikkertje op de kaart en twee beurtjes dichter bij huis! Meer over Yuma in het volgende bericht.

Tot  zover vanuit een warm Mesa,

Groeten Niels

Week 14: Grand Canyon!

April 12, 2009 // 2 Comments

Tags: Flagstaff, Grand Canyon, Mesa, Ontspannen
Posted in: Nederland, Ontspannen, VS

Zoals ik al eerder had gezegd zijn we vorig weekend naar de Grand Canyon geweest. Wat was dat een enorm gave trip. Zaterdag-ochtend om 08:00 uur reden we weg uit Mesa in de richting van Flagstaff. Temperatuur was een graadje of 20 toen we wegreden.

Na een uurtje waren we de stad uit en klommen we de bergen in, Flagstaff ligt op 7000 voet (zo’n 2,5 kilometer) hoogte en het werd dus een flinke klim naar boven voor onze amerikaanse bakken. Iets voor Flagstaff gaf de thermometer -1 graad aan, dat kon wel aardig kloppen want er lag sneeuw langs de weg! Na een korte stop in Flagstaff reden we door richting het noorden, een kleine 2 uur later stonden we op de rand van de Grand Canyon.

Wat maakt dat ding ongelofelijk veel indruk. De Canyon is zo enorm groot, het uitzicht wat je hebt is echt onbeschrijfelijk. Na geluncht te hebben aan de Grand Canyon ging de reis verder richting Page. Page is een klein dorpje aan de voet van de Glen Canyon Dam, een gigantische stuwdam van 216 meter hoog en 475 meter lang die de Colerado River in toom moet houden. Ook dit was weer indrukwekkend, zoals bijna alles in Amerika was dit ding ook weer inmens groot. Helaas niet volledig op één foto te krijgen.

De overnachting stond gepland in een Hotel in Page en de volgende ochtend zetten we de terugreis in. Eerste stop was de Antelope Canyon, een kloof in de grond volledig uitgesleten door modder. Onder leiding van een gids (een foute rapper die wees waar de kloof zat) konden afdalen in de Canyon. Wederom ongelofelijk gaaf, we vragen ons nogsteeds af hoe dit zich heeft kunnen vormen. We verdenken de amerikanen ervan dat ze het zelf hebben gebouwd en met een schuurmachine glad hebben gemaakt.

Laatste stop was 50km ten oosten van Flagstaff, bij de Barringer Crater. De bekende meteoor krater ter wereld (ik kende hem ook niet, maar goed). Tja, dit was eigenlijk het minst interessant. Het is een enorm gat in de grond, maar dat is eigenlijk alles.

Na een reis van een kleine 800 mijl (kleine 1300 km) kwamen we ’s avonds rond 9 uur weer thuis en dan gaat natuurlijk het leven weer verder. Ik stond weer ingeroosterd om te vliegen om 06:15 uur, meteen weer terug naar de werkelijkheid en weer een stapje dichter bij huis. Stiekem zijn we toch wel aan het aftellen, nog 6 weken!

Voor meer foto’s kijk in mijn fotoalbum, tot zover vanuit Mesa,

Groeten Niels